|
Ik wil het verhaal vertellen over het leven van Gladys.
Ze is een moeder die ik al jaren ken en ik wil haar verhaal vertellen als voorbeeld hoe hard het leven hier is.
Gladys is nu 37 jaar. Ze is geboren in het onverbiddelijke Turkana District waar de bevolking geteisterd wordt door droogte, gebrek aan voedsel en de afwezigheid van gezondheidszorg en onderwijs.
Ze kreeg haar eerste kind, Alex, toen ze 17 jaar was en kwam naar Kitale om werk te zoeken. Rond 1995 begon ze op onze farm te werken. Haar tweede kind Meshak was ernstig lichamelijk gehandicapt waarschijnlijk door zuurstofgebrek tijdens de geboorte. Haar derde kind was een meisje , Winnie, daarna volgde Joshua en Evelyne. Al deze kinderen hebben dezelfde vader. De vader van de kinderen overleed helaas aan Tuberculose. Ze kreeg nog 1 kind, Lilian, met een andere man die inmiddels nergens meer te bekennen is.
Meshak wordt al jaren door de SOK gesponsord om in het tehuis voor lichamelijk gehandicapte kinderen in Endebess te wonen en het gaat daar prima met hem.
Toen Joshua 2 jaar was kreeg hij hersenvliesontsteking en was daarna zeer zwaar gehandicapt. Hij werd blind en doof en verlamd en
was geestelijk ernstig beschadigd. Jarenlang zorgde ze voor hem en probeerde overal hulp te krijgen. Ik zag haar regelmatig in de kliniek maar kon helaas niet veel voor haar doen. Ik heb met haar besproken of we een longontsteking niet zouden behandelen maar dat wilde ze niet.
Een paar weken geleden reisde Gladys met Joshua en de kleine meisjes naar Turkana om haar familie te bezoeken en voedsel te brengen.
Tijdens deze lange en zware reis werd de bus overvallen door zwaar bewapende mannen. Er werdt flink geschoten en 3 mensen werden ter plekke gedood. Anderen waren ernstig gewond. Zo ook Joshua die bij zijn moeder op schoot zat. Zijn arm werd volledig verbrijzeld. Gladys wist toch Turkana te bereiken en daar overleed Joshua 2 weken later aan zijn verwondingen.
Op de farm had ons inmiddels het bericht bereikt dat Gladys betrokken was geweest bij een gewapende overval maar niemand wist waar ze was. Toen ik vorige week het kindertehuis in Endebess bezocht was ik dan ook blij om haar daar te zien terwijl ze Meshak bezocht. Ze was op weg van Turkana terug naar de farm.
Ik gaf haar een lift voor het laatste stuk en ze vertelde mij het hele verhaal van de overval. Ze begon met : “Joshua is dood”. Terwijl ze haar verhaal vertelde met de twee kleine meisjes op haar schoot besefte ik weer eens heel nadrukkelijk hoe zwaar het leven voor de mensen , maar vooral de vrouwen, hier in Afrika is.
Ik heb enorme bewondering voor al deze vrouwen die niet opgeven ondanks alle moeilijkheden die op hun weg komen.
Gladys probeert haar baan te behouden en haar kinderen naar school te laten gaan . Ook heeft ze een hormoonpreparaat laten implanteren zodat ze geen kinderen meer kan krijgen. In haar kleine hut probeert ze de meisjes toch goed op te voeden en ze nette kleren aan te doen. Ze leeft van 50 euro per maand en dat is in haar ogen zelfs niet slecht: ze kunnen in ieder geval 1 keer per dag eten........
Ik had ook het verhaal kunnen vertellen van de moeder die 4 kinderen met sikkelcel-anemie heeft, en al haar kinderen hebben al een hersenbloeding gehad voordat ze 10 jaar waren. Of over de moeder die 3 jongens heeft met spierziekte en die haar jongens weg ziet kwijnen totdat ze allemaal voor hun 20e dood gaan. Of de grootmoeder die al haar 13 kleinkinderen in haar ene hut heeft omdat al haar kinderen aan aids zijn overleden.
Ze geven allemaal niet op.
Ik zie het als onze taak om te blijven proberen om deze mensen te helpen. Soms wordt de druk te groot en zie ik het zelf ook niet meer zitten omdat ik nu eenmaal niet alle leed kan verhelpen. Op die momenten is het belangrijk om de prioriteiten op een rij te zetten en weer duidelijk te krijgen wat we hier proberen te doen en hoe we de beperkte fondsen die we hebben zo eerlijk en nuttig mogelijk kunnen besteden.
Het is een enorme steun om te weten dat ik er niet helemaal alleen voor sta. Met de hulp van de donateus in Nederland kunnen we toch voor heel veel mensen een beetje verbetering in hun leven brengen.
Grotere donoren zien het belang van het werk wat we hier doen.
De overheid ondersteunt de projecten waar ze kan.
Totdat er meer structurele veranderingen komen in landen zoals Kenya zie ik geen andere weg dan te blijven proberen op kleine schaal mensen te helpen.
Hartelijk dank dat jullie hebben willen luisteren naar mijn verhaal.
Bea Andersen
Februari 2009
|
